m a ł e c o n i e c o o miodzie
Miód i jego właściwości

  Od zarania dziejów pszczoła towarzyszyła człowiekowi, stanowiąc ważny element środowiska biologicznego. Produkty pszczele zapewniają życie i rozwój rodziny pszczelej, a dla ludzi są cennymi  środkami odżywczymi i leczniczymi. Miód, pyłek, pierzga, mleczko pszczele, propolis, jad pszczeli oraz wosk posiadają w swoim składzie większość składników, które są niezbędne do utrzymania aktywności fizycznej i umysłowej człowieka, a także uodparniają organizm na większość patogenów i toksyn. Produkty te za wyjątkiem jadu pszczelego nie wymagają podczas stosowania kontroli, gdyż pozbawione są działań toksycznych nawet w przypadku przedawkowania. Miód jest wytwarzany przez pszczoły i tylko przez pszczoły z takich surowców jak nektar i spadź. Jest to produktem wysoko energetycznym. Wartość kaloryczna 1 kg miodu wynosi 3200-3300 kalorii. Równoważy to: 5 l mleka pełnego, 3,5 kg chudego twarogu, 2,7 kg mięsa cielęcego 4,5 kg ryb (dorszy), 12 kg grzybów. Miód jest substancją łatwo przyswajalną przez organizm ludzki, a jego podstawowe składniki jak glukoza i fruktoza wchłaniane są bezpośrednio do krwi w ciągu 1 godziny, bez dodatkowych reakcji enzymatycznych. Porównanie czasu trawienia miodu z czasem trawienia innych produktów w godzinach wynosi: kawa, herbata, mleko,około 2 godziny,ziemniaki 3-4 godziny, szynka 4, mięso tłuste ponad 5 godzin.

 

Skład miodu: glukoza, fruktoza, dekstryny, związki azotowe, składniki mineralne, woda.

Ponadto:

- mikroelementy i około 28 pierwiastków z których najcenniejsze żelazo, magnez,

mangan, kobalt

- enzymy (uaktywniają reakcje biochemiczne neutralizują lub wiążą trujące toksyny

i biorą udział w metabolizmie)

- olejki eteryczne które wpływają na smak i kolor miodu

- substancje lecznicze: inhibina i rutyna, które działają bakteriobójczo i wywierają

korzystny

  wpływ na układ immunologiczny

- pełny zestaw 21 aminokwasów i białek, globuliny i albuminy zbudowane

ze związków azotowych

- szereg kwasów organicznych z których najważniejsze to: mlekowy,

szczawiowy, bursztynowy, jabłkowy

- w małych ilościach witaminy: A, B1, B2, B6, C, K, oraz PP i H

Podstawowe wartości biotyczne miodu:

- oddziaływuje na metabolizm ustroju człowieka w zakresie przemiany węglowodanów, białek i tłuszczów.

Stosuje się go więc przy chorobach: serca, żołądka i dwunastnicy, schorzeniach wątroby, chorobach wrzodowych,

- posiada właściwości bakterjobójcze, stosuje się go przy leczeniu chorób skóry i wszelkiego rodzaju

uszkodzeń ciała. W profilaktyce leczniczej, miodem można zastąpić preparaty o umiarkowanym działaniu

antybakteryjnym

- działa jako "odtrutka””przyczyniając się do ochrony organizmu przed zanieczyszczeniami  środowiska.

Spożywanie miodu odgrywa ogromną rolę w środowiskach dużego skażenia, szczególnie przez ludzi

narażonych na zatrucia metalami ciężkimi jak ołów i kadm. Zapobiega też chorobie zawodowej-pylicy.

Dzięki wiązaniu toksyn zmniejsza szkodliwe działanie alkoholu, nikotyny oraz mocnej kawy czy herbaty.

- miód cenny jest w leczeniu apatii  oraz  wyczerpania psychicznego

- przy zastarzałych zapaleniach oskrzeli i chrypce często skuteczne jest zażywanie miodu z herbatą lub mlekiem

- cierpiący na bezsenność winni przed udaniem się na spoczynek regularnie spożywać 1-2 łyżeczki miodu

- ze względu na dużą zawartość glukozy i fruktozy miód jest polecany zamiast cukru w chorobach serca

- miód ponadto reguluje pracę przewodu pokarmowego i zapobiega chronicznym zaparciom.

 

Zasady przechowywania miodu:

Miód przechowywany w odpowiednich warunkach zachowuje swoje walory odżywcze i lecznicze do trzech lat i dłużej. Winien być przechowywany w szczelnie zamkniętych naczyniach szklanych lub kamionkowych w pomieszczeniu suchym, przewiewnym pozbawionym innych zapachów i aromatów w temp. 8-18 stopni C.

Spożywanie miodu:

Miód powinien być konsumowany przez ludzi wszystkich grup wiekowych, jako doskonała odżywka lub leczniczo. Winien być stosowany szczególnie u dzieci, osób starszych, rekonwalescentów, ludzi ciężko pracujących, sportowców, najlepiej dwa razy dziennie rano i wieczorem. Niemowlętom miód najlepiej podawać z letnim mlekiem lub papką. Dzieci i dorośli winni spożywać z bułką lub chlebem, aby jak najdłużej był przetrzymywany w górnym odcinku przewodu pokarmowego, gdzie następuje jego wchłanianie. Jako kurację wzmacniającą, szczególnie u ludzi dorosłych, wskazane jest picie codziennie rano i wieczorem po szklance napoju sporządzonego z miodu, wody, ewentualnie z dodatkiem soku z cytryny. Taki roztwór: 1 -2 łyżeczki miodu na szklankę letniej wody doprawionej sokiem z cytryny lub innych owoców najlepiej przyrządzić na 10 lub 12 godzin przed wypiciem.

pyłek i pierzga

    Pyłki są to męskie komórki rozrodcze produkowane przez roślinę (jej kwiaty). Ziarna pyłku pozyskane z pylników roślin pszczoły umieszczają w koszyczkach trzeciej pary nóg przynoszą do ula w postaci tzw. obnóży pyłkowych. Do pyłku zniesionego do ula pszczoły dodają śliny i miodu, rozdrabniają go ubijają warstwami w komórkach, pokrywając cienką warstwą miodu i wosku - w trakcie fermentacji beztlenowej powstaje tzw. pierzga. Spożycie pyłku przez jedną rodzinę pszczelą szacuje się na 25-30 kg rocznie. Ze względu na swój bogaty skład chemiczny jest również cenną odżywką i paralekiem dla ludzi.

Skład chemiczny obnóży pyłkowych:

- woda 20-25%

- węglowodany 30-38% (cukry redukujące,glukoza i fruktoza stanowi 25%)

- tłuszcze około 5% (12 kwasów tłuszczowych - w tym linolowy, arachidowy)

- składniki mineralne 3-5% (prawie wszystkie makro i mikroelementy oraz 24 pierwiastki śladowe)

- białka 20-25% i 12 aminokwasów: metionina, lizyna, leucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy i inne

- witaminy z grupy B, A, E, D, F, K i C

- śladowe ilości olejków eterycznych i enzymów

 

Dzięki takiemu zestawowi różnorodnych składników, pyłek posiada duże walory odżywcze stanowiąc dla człowieka źródło łatwo przyswajalnych białek, węglowodanów, tłuszczów, witamin i soli mineralnych. Wartość pyłku w zależności od źródła pochodzenia jest różna. Pyłek i pierzga posiadają również właściwości antybakteryjne oraz wpływają na procesy metaboliczne i reakcje immunologiczne.

 

Według wielu opinii  pyłek i pierzga posiadają uniwersalne działanie terapeutyczne, dając dobre wyniki przy takich schorzeniach jak:

- anemia (dzięki zwiększeniu ilości hemoglobiny i erytrocytów we krwi

- w leczeniu biegunek chronicznych zaparć i schorzeń wątroby

- obniżaniu nadciśnienia i poziomu cukru we krwi

- w leczeniu wielu chorób systemu nerwowego

- regeneracji sił fizycznych i psychicznych, szczególnie u ludzi starszych

- hamuje zmiany miażdżycowe oraz stany zapalne przy przeroście gruczołu krokowego

Przechowywanie pyłku:

W obnóżach pyłkowych jest ponad 200 substancji odżywczych i biologicznie czynnych, które szybko tracą swoje walory przy nieodpowiednich czynnikach otoczenia, tj. temperaturze ponad 40*C, dużej wilgotności, przy dostępie światła i tlenu. Wysuszony pyłek przechowujemy w szczelnych opakowaniach w temperaturze 5-15 *C. W tych warunkach obnóża pyłkowe zachowują swoje właściwości w niezmiennej postaci do 1-go roku. Można też pyłek zamrozić w temperaturze -20*C, dzięki czemu nie traci swoich walorów i można go przechowywać przez kilka lat.

 

Sposób podawania pyłku:

Według zaleceń lekarzy kuracje profilaktyczną leczenia pyłkiem najlepiej przeprowadzić 2 razy w roku kontynuując zażywanie pyłku przez 1-3 miesięcy najlepiej pod koniec jesieni wczesną wiosną. Leczniczo dorosłym  podaje się 20-40 g pyłku kwiatowego dziennie (4-8 łyżeczek), dzieciom  5-15 g (1-3 łyżeczek).

 

  Celem zwiększenia przyswajalności przez organizm, ziarna pyłku rozdrabnia się przez zmielenie lub poddaje działaniu ciepłej wody, w której ulegają napęcznieniu i po 3 godzinach pękają uwalniając swoją zawartość. Do tego celu stosuje się też mleko lub soki owocowe i warzywne. Zmielony pyłek można zmieszać z miodem masłem, jogurtem, twarogiem w proporcji 1:1 do 1:4. Przez dzieci a także starszych pyłek najchętniej jest zjadany w mieszance z miodem. Pyłek zmielony lub przyrządzony w postaci odżywki winno się zażywać 3 razy dziennie przed każdym posiłkiem. U osób uczulonych na pyłek mogą wystąpić stany alergiczne po spożyciu pyłku, dlatego wskazane jest zachowanie ostrożności w przypadku nadwrażliwości na ten produkt.

propolis

    Jest to lepka substancja żywiczna wytwarzana przez pszczoły przez wymieszanie zebranych z roślin substancji żywicznych z wydzielinami pochodzącymi z organizmu pszczoły. Dzięki silnemu działaniu antybiotycznemu, zapobiega szerzeniu się chorób pszczół.

 

Właściwości i skład propolisu:

Konsystencja jego zależy od temperatury: do 15*C jest twardy, przy 36*C miękki i plastyczny, a w 70-80*C prawie płynny. Propolis jest mieszaniną odrębnych grup związków biologicznie czynnych, żywic i wosku, olejków eterycznych, pyłków kwiatowych, garbników oraz zanieczyszczeń. We frakcjach biologicznie czynnych propolisu decydujących o jego wartości leczniczej wykryto:

- kwasy organiczne (p-hydroksybenzoesowy, salicylowy, ferulowy, kumarowy, syryngowy)

- flwonoidy (kwercetyna, chryzyna, alangina,epigenina)

- w kicie występują również żelazo i różne mikroelementy jak miedź, mangan, cynk, kobalt, wapń, krzem

 

Zależnie od tego, z jakich roślin pochodzą zebrane przez pszczoły substancje żywiczne, można mówić o różnych typach propolisu. Według doświadczeń prowadzonych w różnych krajach, najcenniejszy jest kit pszczeli otrzymywany z topoli, brzozy i sosny.

 

Właściwości lecznicze propolisu:

Propolis jest związkiem o bardzo silnej i różnorodnej aktywności biologicznej. Posiada działanie bakteriostatyczne, grzybobójcze i pierwotniakobójcze. Działa również przeciwbólowo, przeciwzapalnie oraz bardzo przyspiesza proces gojenia i regeneracji tkanek. Jest przydatny w schorzeniach:

- dermatologicznych (oparzenia, ropne zapalenie skóry, grzybica)

- w stomatologi i laryngologi (stany zapalne dziąseł, błon śluzowych i gardła, górnych dróg oddechowych)

- jako środek uśmierzający ból

- potwierdzono terapeutyczne działanie preparatów propolisowych w leczeniu zaawansowanych procesów starczych.

 

Maść propolisowa

10-30 g czystego propolisu (należy rozdrobnić) dodajemy do 100 g wazeliny lub lanoliny. Lekko podgrzewamy do około 70*C i mieszamy lub ucieramy w moździerzu do rozpuszczenia się. Tak przyrządzoną maść zlewamy do naczyń z ciemnego szkła i po zastygnięciu jest gotowa do użycia.

 

Alkoholowy roztwór propolisu

  20 g oczyszczonego propolisu schładzamy w lodówce i po rozdrobnieniu wsypujemy do 100 g 80-96%  spirytusu. Przygotowany ekstrakt w szczelnie zamkniętym naczyniu wstawiamy na okres 1 tygodnia do lodówki codziennie mieszając przez wstrząśnienie. Po upływie tygodnia sklarowany płyn znad osadu zlewamy do butelki z ciemnego szkła i można go przeznaczyć do użycia.

 

 Propolis u niektórych ludzi może powodować objawy nadwrażliwości, w związku z tym początkowo należy go stosować  ostrożnie. W około 50% przypadków propolis może dawać odczyny alergiczne. W takich sytuacjach nie należy go stosować. Objawy te są niegroźne i ustępują samoistnie po wycofaniu preparatów propolisowych.

 

PASIEKA NIEZNAJOWA copyright © 2016

m a ł e c o n i e c o o miodzie
Miód i jego właściwości
pyłek i pierzga
propolis
m a ł e c o n i e c o o miodzie
Miód i jego właściwości
pyłek i pierzga
propolis
m a ł e c o n i e c o o miodzie
Miód i jego właściwości
pyłek i pierzga
propolis
m a ł e c o n i e c o o miodzie
  •  

Miód i jego właściwości
pyłek i pierzga
propolis
m a ł e c o n i e c o o miodzie
  •  

Miód i jego właściwości
pyłek i pierzga
propolis